De bosrijke oprit naar het oude ridderlijke goed De Havixhorst in De Schiphorst, tussen Meppel en Hoogeveen, ademt grandeur: langs een smeedijzeren hek betreed je een beklinkerde binnenplaats rond een centraal gazon dat in acht taartpunten is verdeeld door een stervormige buxushaag. In het hart daarvan: een zonnewijzer met een beeldje erbovenop.

Maar de blik wordt vooral naar het kasteeltje zelf gezogen, naar die prachtige, typisch 18e-eeuwse gevel met onder de kroonlijst de centrale ornamentering met het alliantiewapen van de stichters.

Dertigers Chris en Fleur Wijland zijn de patrons van deze havezate uit 1753, nadat vader Jos Wijland het complex gedurende 40 jaar verbouwde, uitbreidde, restaureerde en verfijnde. Chris studeerde bedrijfskunde en Fleur voltooide de Hotelschool en samen bouwen ze verder aan de toekomst van De Havixhorst. “Want het is nooit af”, er moet in zo’n hotel-restaurantbedrijf altijd wel weer ergens aan gesleuteld worden. De 13 hotelkamers, bijvoorbeeld, worden eind dit jaar aangepakt, net als de tuin en het restaurant.

“We hebben veel geïnvesteerd,” zegt Chris, die regelmatig met zijn vrouw in de bediening meeloopt. “We hebben het roer niet omgegooid toen we mijn vader vier jaar geleden opvolgden, dat doe je niet met zo’n succesvol bedrijf. Maar wel blijven er de kleine, steeds voorkomende ingrepen in zo’n historisch pand. Ook in het erbij getrokken Koetshuis, het Schathuis en de in 2000 in oorspronkelijke staat teruggebrachte tuinen waarin een inspirerende collectie beelden te bewonderen valt.”

Die tuin is ook het terrein van chef-kok Maurice Blokzijl, die na de koksschool zijn gastronomische inspiratie vond in de keukens van o.a. De Groene Lantaarn, Het Wolhuys en Cour du Nord. De enorme ommuurde. historische moestuin biedt plaats aan fruitbomen en zeer veel groente- en kruidenbedden, plus een oranjerie.

Blokzijls keuken maakt er ruim gebruik van, getuige onze ‘potager’, een groentegerecht van geroosterde prei, rendangschuim van rabarber, gebakken paksoi en krokante aardappelkaantjes. Afgemaakt met bloempjes en kruiden, plus een vinaigrette van viooltjes. Verrassend van opmaak en van smaak.

Vooraf gegaan door rauw gepekelde beekridder (“trekzalm”) uit Gelderland, als ceviche geserveerd in een azijn die werd gemaakt van bronsvenkel uit de eigen tuin, en met wasabi en hemelsleutel (sedum). Heerlijk ‘groen’ voorgerecht, mooi combinerend ook met het glas Moezel-riesling (Fritz Haag).

Onglet (longhaas) is de hoofdschotel. Sappig vlees met veel bite. Gegrild, en opgediend met een halfje pomme fondante en een smakelijk garnituur van drie soorten bietjes uit de tuin (rood, choggia en geel). En een cevenne-uitje waarvan de kern werd gestoofd in rode wijn.

De chef schenkt er aan tafel een donkere saus bij van mooi ingekookte jus de veau met een jus van (een jaar lang) in honing gefermenteerde knoflook. Heerlijk! Zeker ook met het glas Valpolicella (Cecilia Beretta) uit de Venetostreek, gemaakt van de druiven corvina veronese, rondinella en corvinone.

Tot slot mousse van framboos met pistache-ganache, sgroppino-sorbet, verse frambozen en gel van vlierbloesem.

Een Drents feestje.